आग ओकते आभाळ

आग ओकते आभाळ

पिळ काळजाला पडे.

काळ्या आईच्या अंगात

ज्वर दिसामासी चढे.

तिचा करपतो जीव

अंग लाही लाही होई.

माझा फाटका पदर

तिला झाकू कसं बाई?

तिच्या भेगाळल्या देही

सूर्य घालतो थैमान.

विहीरही पाणी मागे

लागे रानाला तहान.

सपासप वार करी

उन्हं आसूड ओढून.

मीठ जखमेला चोळी

रानी वणवा होऊन.

वीज होउनीया सूर्य

पान्हा नदीचा गं जाळी.

काळ्या आईच्या गर्भात

निवडूंग जन्मा येई.

काटा उन्हाचा टोचता

डोळ्यामध्ये पूर येई.

त्याच्या खारट पाण्याला

कवडीचं मोल नाही.

धग झोपडीला लागे

पडे चूल थंडगार.

भूक पोटात नाचते

घास मिळेना उधार.

सांग सांगरे आभाळा

तुझी माया का आटते?

उभ्या संसाराची चिता

भर उन्हात पेटते.

संचिता कारखानीस.