तुझ्या पापण्या पांघरायच्या आहेत

तुझ्या पापण्या पांघरायच्या आहेत

तुझ्या पापण्या पांघरायच्या आहेत,

असं नेहमी म्हणायचास.

आणि म्हणता म्हणताच पापणीमध्ये

अलगद येऊन निजायचास.

तेव्हा पापण्या माझ्या कशा

हलक्या हलक्या होऊन जायच्या.

तुला सामावून घेता घेता

मला पिसं पिसं करून जायच्या.

माझ्या पापणीत तुझी स्वप्नं

फेर धरून नाचायची.

तुझ्या स्वप्नात माझी स्वप्नं

मेण होऊन वितळायची.

तुझ्या स्वप्नांचं मोरपीस

फिरत रहायचं पापण्यांवर.

शहारलेला रंग निळा

भिनत जायचा देहावर.

स्वप्नाळलेली माझी पापणी

मेघ होऊन जायची.

जडावलेल्या तुझ्या पापणीला

थेंब देऊन जायची.

अजूनही माझ्या पापणीचा

मेघ आहे डवरलेला.

थेंब थेंब साचून साचून

काठोकाठ ओथंबलेला.

बरसायचंय त्याला आताही

तुझ्या भीजऱ्या काठावर.

मोरपीस होऊन फिरायचंय.

थरथरणाऱ्या पापण्यांवर.

पण आताशा तुझ्या पापण्या

फक्त स्वप्नातच भेटतात.

तिथेदेखील त्या माझ्याशी

परक्यासारख्या वागतात.

वाट पहातेय तुझी मी

माझ्या पापणीत निजण्याची.

तुझ्या पापण्या पांघरायच्या आहेत

असं पुन्हा म्हणण्याची.

संचिता कारखानीस.