डोळ्यांवरती नशा उतरते.
थेंब थेंब हृदयात सांडुनी
ओठांवरती गझला लिहीते.
एक घोट दिलखेच अदांचा.
एक तुझ्या मदमस्त बटांचा.
गालांवरल्या धूंद खळ्यांचा
ओठांमधल्या कुन्दकळ्यांचा.
एक उसळत्या आवेगाचा.
एक गुंतल्या दोन मनांचा.
देहावरल्या मोरपिसाचा.
स्पर्शामधल्या पैलतीराचा.
घोट घोट ओठात रिचवता.
रदीफ, काफिया बहरून येतो.
चाखून धुंदी ओठांमधली
मतला थोडा बहकत जातो.
डूचमळता तो प्याला किंचीत
तुझ्या रुपाची नशा उतरते.
रित्या जाहल्या काळजातले
जहरी स्पंदन श्वास जाळते.
उरते केवळ खारट पाणी
डोळ्यांच्या प्याल्यात उतरते.
मतल्यावरती बरसत जाता
गझलेचीही नशा उतरते.
गझल होऊनी थोडी हळवी
शब्दांच्या अश्रूंनी रडते.
पुन्हा नव्याने हसण्यासाठी
ओठांच्या प्याल्यात उतरते.
संचिता कारखानीस.
No comments:
Post a Comment